Iako teniski sport nije striktno regulisan transnacionalnim pravnim procesima, razvoj i funkcionisanje struktura upravljanja proizvod su upravo transnacionalnih procesa.
Regulisanje profesionalnog sporta polazi primarno od razmatranja odnosa u konkretnom slučaju tri ključna aktera u teniskom sportu – ITF, WTA i ATP – posebno se fokusirajući na horizontalni nivo koordinacije globalnog upravljanja sporta. Na ključne profitabilne aktivnosti poput organizacije turnira, prava prenosa, brendiranje i imidž ove organizacije su sebe pozicionirale kao monopoliste.
Uprkos tome, ove aktivnosti nijesu izuzete od domaćih i transnacionalnih antimonopolskih propisa, pa stoga sve njihove aktivnosti moraju biti pažljivo usklađene kako bi se obezbjiedila potrebna usklađenost.
Konsekvetno, sve tri organizacije su kao transnacionalni korporativni akteri podložni rastućem broju regulativa.
Primjera radi, zakoni sa ekstrateritorijalnim djelovanjem, poput britanskog Zakona o modernom ropstvu iz 2015. godine, obavezuje komercijalna pravna lica bez obzira na mjesto registracije ali koja obavljaju makar dio svog poslovanja u Ujedinjenom Kraljevstvu, da pripreme odgovarajuće izvještaje i izjave u cilju sprovođenja ovog propisa. S druge, ITF, WTA i ATP primjenjuju UNIDROIT principle transnacionalnih komercijalnih ugovara, obezbjeđujući ovim autoritetima mogućnost da posluje izvan uskih okvira nacionalnog karaktera gdje su osnovani.
Pored navedenog, ova knjiga analizira i odnos sa Međunarodnim olimpijskim komitetom, radno-pravni status tenisera, položaj sindikalnih udruženja, ulogu medija posebno društvenih, intelektualno pravo, propise o zaštiti konkurencije, rješavanje sporova, integritet, ljudska prava i zaštita učesnika u tenisu.
Uz podršku međunarodnih autoriteta, knjiga je dostupna čitaocima u elektronskom formatu.
