Ustavni sud je utvrdio da je Z. nakon isteka maksimalnog roka ekstradicionog pritvora bio zatvoren bez odluke o pritvoru ili njegovom produženju, i bez mogućnosti da na takvu odluku uloži žalbu sudu, koja bi mogla dovesti do njegovog puštanja na slobodu.
Z. se nalazio u ekstradicionom pritvoru u Crnoj Gori od 18. avgusta 2024. do 17. aprila 2025. godine, na osnovu rješenja Višeg i Apelacionog suda, čekajući odluku o izručenju Republici Poljskoj ili Republici Koreji.
Maksimalno zakonom propisano trajanje ekstradicionog pritvora iznosilo je osam mjeseci. Dva dana prije isteka tog roka, Apelacioni sud je pravosnažno utvrdio da su ispunjeni uslovi za izručenje, dok je dan prije isticanja maksimalnog trajanja pritvora ministar pravde donio odluku da se Z. izruči Poljskoj.
Na dan isteka ekstradicionog pritvora, Ministarstvo pravde dostavilo je UIKS-u odluku o izručenju, uz dopis kojim “podsjeća” na odredbu člana 25 Zakona o međunarodnoj pravnoj pomoći u krivičnim stvarima, prema kojoj se lice, nakon donošenja odluke ministra pravde o izručenju, zadržava u pritvoru do njegovog preuzimanja od strane države koja je tražila izručenje, a najduže 45 dana.
Ustavni sud je u svojoj odluci utvrdio da je očigledno da je Z. faktički zadržan u pritvoru na osnovu dopisa Ministarstva pravde i akta ministra pravde, iako je istekao maksimalni rok trajanja ekstradicionog pritvora određenog sudskom odlukom.
„Ustavni sud je ocijenio da se član 25 Zakona o međunarodnoj pravnoj saradnji ne može tumačiti kao osnov za produženje lišenja slobode, budući da isti zakon izričito propisuje da ekstradicioni pritvor može trajati najduže osam mjeseci, nakon čijeg isteka se pritvorenik mora pustiti na slobodu ukoliko izručenje nije izvršeno“, stoji u saopštenju.
U odluci Ustavnog suda se navodi da su rokovi koji se odnose na tehničko izvršenje izručenja obuhvaćeni maksimalnim trajanjem ekstradicionog pritvora, te ne mogu predstavljati osnov za dalje lišenje slobode.
Ustavni sud je posebno ukazao da odluka ministra pravde ne može predstavljati pravni osnov za lišenje slobode, jer se pritvor može odrediti ili produžiti isključivo sudskom odlukom.
Sud je takođe konstatovao da je Z. pušten na slobodu bez donošenja nove sudske odluke, pri čemu je odluka Ustavnog suda o privremenoj obustavi izručenja pogrešno protumačena kao osnov za njegovo puštanje, iako tom odlukom pritvor nije ukinut, već je samo obustavljeno izvršenje odluke o izručenju do okončanja postupka po ustavnoj žalbi.
Ustavni sud je zaključio da postupanje nadležnih organa, u okolnostima kada je odluka o izručenju donesena neposredno pred istek maksimalnog trajanja pritvora, a lice potom nastavilo da bude lišeno slobode bez sudske odluke, nije u skladu sa zakonom niti sa standardima zakonitosti utvrđenim praksom Evropskog suda za ljudska prava.
U odluci je ukazano i na to da je u međuvremenu izmijenjen Zakon o međunarodnoj pravnoj pomoći u krivičnim stvarima, na način da su ukinuti fiksni rokovi trajanja ekstradicionog pritvora, ali da se u konkretnom slučaju primjenjivao zakon koji je važio u relevantnom periodu.
„Na kraju, Ustavni sud je naglasio da su svi državni organi koji učestvuju u postupcima izručenja dužni da postupaju zakonito i koordinisano i da svaki slučaj posmatraju imajući u vidu njegove specifične okolnosti, bez obzira na trenutnu opterećenost predmetima“, navodi se u saopštenju.
