Bogojević je, podsjetimo, otkrio da je tokom rada na predstavi „Sabrana djela Vilijama Šekspira (skraćeno)“ bio izložen fizičkom i verbalnom napadu od kolege i da je uklonjen iz projekta nakon što je napad na sebe prijavio policiji.
Gradsko pozorište je podsjetilo da je riječ o odvojenom slučaju koji je od samog početka tretiran kroz posebne procedure i postupke.
Odgovor Bogojevića prenosimo integralno:
Gradsko pozorište u svom saopštenju kaže da „podsjeća“ na ovaj slučaj. Nije moguće podsjetiti na nešto o čemu javnost nikada nije obaviještena – o napadu od 6. aprila Pozorište do 30. maja nije reklo ni riječ. Javnost o njemu saznaje tek sada, i to ne od institucije, nego od mene.
Na ostala pisanja povodom ovog slučaja ne želim da se obazirem. Ona su neistinita, subjektivna i usmjerena na skretanje sa suštine. A suština je jedna: tražim da se poštuju zakoni.
Da ne bih dalje opterećivao javnost, ostajem na činjenicama navedenim u mom prethodnom obraćanju i postavljam pet pitanja na koja u saopštenju Pozorišta nema odgovora.
Prvo: osuđujem svaki oblik nasilja i prijetnji, prema bilo kome, i podržavam da se zaštita u svakom slučaju potraži kod nadležnih institucija. Upravo zato pitam za dva aršina istog Pozorišta. Kada je povodom incidenta čiji je učesnik direktorica trebalo reagovati, Pozorište je sledećeg jutra izašlo sa saopštenjem, osudilo nasilje i stalo na stranu žrtve. Kada je napadnut glumac, na samoj sceni Pozorišta, ista uprava bira ćutanje i poruku da „ne želi da prejudicira“. Zašto?
Drugo: zašto je prvo uzimanje izjava uopšte zakazano tek za 29. maj – pedeset i tri dana nakon napada?
Treće: Pozorište navodi da su oba učesnika udaljena sa projekta „radi zaštite umjetničkog procesa i svih učesnika u projektu“. Ako je tako, kako to da je jedan od njih ubrzo potom angažovan na novoj predstavi Gradskog pozorišta Podgorica „Osmijeh za Mariju Mihailovič“?
Četvrto: Pozorište u svom saopštenju navodi da je „uprava Pozorišta donijela odluku da oba učesnika budu udaljena“. Tu odluku usmeno su mi saopštili 8. aprila, ali mi je ni nakon skoro dva mjeseca nisu dostavili u pisanom obliku, sa obrazloženjem na osnovu čega je donijeta. Instituciji koja ističe „dosljednu primjenu procedura“ taj dokument ne bi smio da nedostaje.
I peto: kako to da je moje isključenje iz projekta uslijedilo prije nego što su se sprovele procedure kojima bi se utvrdile činjenice, a tek nakon što sam napad prijavio policiji?
Pozivam upravu Gradskog pozorišta da umjesto saopštenja o sopstvenoj profesionalnosti, procedurama i integritetu, pokaže tu profesionalnost na djelu i preuzme odgovornost za svoja djela.
Ozbiljnu instituciju ne čine saopštenja o ozbiljnosti, nego postupci.
Komentari