Kao dopisnik agencije Associated Press (AP) pokrivao je rat u Vijetnamu do pada Sajgona (Ho Ši Min) 1975. Njegove reportaže donijele su mu Pulicerovu nagradu 1966. Rođen na Novom Zelandu, naturalizovani Amerikanac, bio je dio generacije koja je mlada otišla u Vijetnam, a vratila se zauvijek promijenjena deset godina kasnije.
„Arnet je bio buntovnik koji je prkosio autoritetu, preuzimao proračunate rizike, nije vjerovao onima na vlasti i odlazio na ratna polja“, napisao je The New York Times. „Prihvatao je stranu cenzuru kako bi dobio svoje priče, napuštao je objektivnost kada je osjetio da situacija to zahtijeva i znao je biti optuživan za objavljivanje izvještaja koji su simpatisali američke neprijatelje u Vijetnamu i Iraku.“
Osvojio mnoge nagrade
Tokom karijere u kojoj je bio nagrađen brojnim nagradama, pokrivao je najmanje 17 ratova u Aziji, na Bliskom istoku, u Evropi i Latinskoj Americi. Pokrivanje Prvog zalivskog rata za CNN iz Bagdada 1991. učinilo ga je poznatim u cijelom svijetu.
Dok su američke rakete pogađale iračku prestonicu, Arnet je bio jedan od vrlo rijetkih zapadnih novinara koji su bili na terenu i uživo je prenosio događaje. Poznat je i po intervjuu s Osamom bin Ladenom u martu 1997., „negdje u Afganistanu“, četiri godine prije napada na Njujork i Vašington.
Njegova karijera završila je kontroverzama. Godine 1999. CNN ga je otpustio zbog učestvovanja u izvještaju u kojem se tvrdilo da su američke snage koristile nervni gas protiv dezertera u Laosu tokom Vijetnamskog rata.
Informaciju su demantovali američki vojni zvaničnici, a CNN je povukao izvještaj. Godine 2003., tokom Drugog zalivskog rata, bio je oštro kritikovan zbog davanja intervjua iračkoj državnoj televiziji.
Piter Arnet je, između ostalog, izjavio da je „početni ratni plan propao zbog iračkog otpora“. Dodao je: „Jasno je da su američki stratezi pogrešno procijenili odlučnost iračkih snaga.“ Arneta je potom otpustio njegov tadašnji poslodavac, NBC. U penziju je otišao 2007. godine prenosi Index..
