On tvrdi da je Abazović imao priliku da dobije sve informacije o ubistvu Jovanovića. Nakon toga čak i obećanje da će jedan od učesnika pripreme tog atentata, imati svjedočenje koje bi moglo da dovede do sudskog epiloga i razotkrivanja pune istine, ali da je nepoznato zbog čega je odustao od svjedočenja i ko je utica na takvu odluku.
Slučaj Bratić pokazao da nije bila moguća reforma policije kakvu je javnost priželjkivala
Adžić smatra da je napravljen određeni napredak u sektoru bezbjednosti, te da je određeni broj saradnika kriminalnih struktura unutar sistema očišćen, ali da je taj posao donekle usporen i zbog zakonskih ograničenja, što je pokazao i slučaj Vesne Bratić.
„Vjerovatno da taj posao nije završen do kraja i da je moglo brže da se dođe do reforme. Problem su i zakonska ograničenja, a to pokazuje i slučaj Vesne Bratić, koja je bila ministarka u Vladi Zdravka Krivokapića. Ona je pod pritiskom određenih partija ušla u proces brzog razvlašćivanja onih ljudi koji su bili dio sistema DPS-a, a vidimo da je danas zbog toga procesuirana“, kazao je Adžić.
Podsjeća i na slučaj Ljuba Milovića, bivšeg pripadnika Uprave policije, gdje i pored svih saznanja, trebalo je da protekne godinu i dva mjeseca da bi formalno mogli da se ispune svi uslovi da dobije otkaz i da ne bude više član policije.
„Tako je stvoren sistem i to je ono što građani teže razumiju. Svim ljudima koji su bili delegirani od strane DPS-a, nije bilo u interesu da se bave kriminalom, ali predstavnici koji su bili na najvećim funkcijama su se spremali za trenutak pada vlasti, jer su i oni znali da se to mora desiti. Kreirali su ambijent da ta promjena bude, a naročito za one najmoćnije, što manje bolna i da se na neki način uspore procesi da ruka pravde dođe i do njih“, istakao je Adžić.
Navodi da je Zakon o unutrašnjim poslovima izuzetno manjkav, od toga na koji način se biraju najodgovornije funkcije u Upravi policije, sa kojim stepenom obrazovanja neko može da započne svoj radni odnos u UP, preko brojnih drugih ograničenja. Adžić tvrdi da u Skupštini nijesu mogli da dođu do većine kako bi izmijenili ova zakonska rješenja.
Podsjeća da su upravo ta zakonska rješenja onemogućavala vlast da dođe do kvalitetnijih rješenja i da su bili prinuđeni da na pozicije odlučivanja izaberu ljude koji su postavljeni u sistemu DPS-a na rukovodećim pozicijama.
„Bez obzira što je u Upravi policije bilo nekih mladih i sposobnih ljudi, oni nijesu imali zakonsku mogućnost da apliciraju i budu kandidati za neku od većih funkcija. To nije slučajno napravljeno. Razumijem da smo morali da se usaglašavamo i sa međunarodnim zakonodavstvom i pratimo zakonske regulative i u zemljama EU, kao i što je potpuno logično da neko ko ima deset ili 15 godina iskustva može steći uslov da bude direktor ili pomoćnik direktora policije. Taj uslov su imali uglavnom, jer ne možemo reći svi, ljudi koji su bili pod kontrolom tadašnjeg režima, a upravo su oni bili većina na konkursima. U tim okolnostima je trebalo izabrati najmanje štetno lice i teško je bilo odabrati“, navodi Adžić.
Prema njegovim riječima, ključni momenti u borbi protiv organizovanog kriminalna i korupcije bile su izmjene Zakona o državnom tužilaštvu i uspostavljanje komunikacije sa EUROPOL-om.
Ističe da su kriminalne strukture, kako za šverc duvana, tako i narkotika, imale političku i institucionalnu podršku, a koja je od te grupe ljudi napravila najmoćnije kriminalne grupacije u Evropi, a možda i šire.
Adžić je pohvalio i rad Specijalnog policijskog odjeljenja, koje ima SKY podatke i ima mogućnost da je u posjedu većeg broja informacija i da na bazi toga, zajedno sa SDT-om, ima više učinka nego neke druge organizacione jedinice Uprave policije.
Sva manje šanse za razrješenje ubistva Jovanovića
Adžić ocjenjuje da se iz dana u dan smanjuju šanse za razrješenje ubistva nekadašnjeg urednika dnevnog lista Dan.
„Žao mi je što neki ljudi ni danas ne razumiju na koji način funkcioniše sektor bezbjednosti, a ni tada nijesu razumjeli kada je Abazović imao priliku da dobije sve informacije o ubistvu Jovanovića. Nakon toga čak i obećanje da će jedan od učesnika pripreme tog atentata, iz nekog razloga ne i učesnika samog atentata, imati svjedočenje koje bi moglo da dovede do sudskog epiloga i razotkrivanja pune istine. Ti ljudi koje pominjem, a koji danas rukovode sektorom bezbjednosti, tada su da li iz loše namjere ili neznanja obznanili javnosti tu informaciju, želeći da na taj način nanesu štetu Abazoviću. Na taj način su upoznali kriminalne strukture da postoji lice koje bi moglo da da informacije o kompletnom događaju i da ih iznese pred sudom. Nakon toga pretpostavljam da su uslijedili pritisci i ucjene, da bi vrlo brzo nakon toga taj svjedok i odustao od dalje namjere da to uradi“, kaže Adžić.
Navodi da on nije bio na sastanku gdje se vodio taj razgovor, ali da je sa Abazovićem bio u obilasku Uprave za izvršenje krivičnih sankcija.
„Zašto su zaustavili taj proces, meni do danas nije jasno i samo mogu da konstatujem da smo propustili najveću priliku da rasvijetlimo zločin koji je najveći kamen oko vrata kada je u pitanju pravda u Crnoj Gori. Imali smo i težih zločina i veći broj stradalih, ali je ovo tipično bilo ogledalo režima koji je vladao u tom momentu i sistema koji je postojao i iskrene borbe da se zaustave nelegalne aktivnosti i da pobijedi pravda u Crnoj Gori, koja je ugašena tako što je ugašen jedan ljudski život“, naveo je Adžić.
Tvrdi da su u prikrivanju zločina učestvovale brojne institucije o čemu postoje i operativni podaci.
„U izvršenju tog zločina učestvovali su ljudi koji su imali potporu službi bezbjednosti Crne Gore i u logistici, a kao naručioci zločina su ljudi koji su kasnije bili uključeni u sve aktivnosti koje su se dešavale na najvećem nivou u Crnoj Gori. Zbog toga je taj slučaj najvažniji, jer on ne bi riješio samo ubistvo Jovanovića, već brojne misterije koje još vladaju u Crnoj Gori, a tiču se velikog broja stradalih osoba i nezakonitih poslova, kao i prevara koje su koštale građane Crne Gore na stotine miliona eura“, poručio je Adžić.
Ističe da će proći još dosta vremena da se dobije epilog u svim slučajevima koji najviše opterećuju javnost, ali da je veoma važno što su se brojni slučajevi pokrenuli, iako je sve nedovoljno efikasno.
