„Kada se Crna Gora uporedi sa evropskom praksom socijalnih davanja za invaliditet razlika je očigledna. U mnogim državama Evropske unije osnovna socijalna davanja za osobe sa invaliditetom bez radnog staža kreću se približno između 400 eura i 700 eura mjesečno. Uz to u većini država postoje posebni dodaci za njegu i pomoć koji često iznose nekoliko stotina eura mjesečno zavisno od stepena potrebe za podrškom. U razvijenijim državama zapadne Evrope davanja za njegu i pomoć često prelaze 500 eura mjesečno jer sistemi polaze od principa pokrivanja realnih troškova podrške i asistencije“, navodi Spaić.
U poređenju sa tim standardima, po njegovim riječima, jasno je da su iznosi u Crnoj Gori značajno niži ne samo u odnosu na razvijene države nego i u odnosu na troškove života unutar same države.
„Poseban problem predstavlja činjenica da zbog pravilnika i procjena veliki broj osoba sa teškim invaliditetom uopšte ne može ostvariti pravo na ličnu invalidninu što dodatno produbljuje nejednakost i socijalnu nesigurnost. Ako država želi da bude država socijalne pravde i da teži evropskim standardima onda socijalna davanja za invaliditet moraju pratiti realne troškove života i potrebe osoba sa invaliditetom. U suprotnom postoji ozbiljan raskorak između ustavnog načela i stvarnog položaja građana“, zaključuje Spaić.
Komentari