Piše: Dragan Koprivica
Crna Gora i nije slučajno zemlja čuda, jer je u njoj takva zamjena teza fino prolazila do jednog trenutka, kad su litije krenule i smjenu vlasti pokrenule. A to je nedavno priznao i jedan od čelnika bivšeg režima, ali je sve prošlo po sistemu „Bi im jasno kad bi kasno.“
Interesantno je da je opet, nakon hiljadu manipulacija o uticaju ruskog faktora na Crnu Goru, uz zaboravljanje da se režim 2006. godine fino ispomogao upravo od „majčice Rusije“ sa više korisnih miliona oko referenduma, kod pojedinaca krenula priča, ako ne o ubačenim Rusima, a ono makar o domaćim rusofilima, koji su spremali neki opasni ruski scenario, ne bi li se udarilo na čast i obraz Montenegra, onog, koji je, u stvari, zahvaljujući već otpisanima, kao tranzitna mafijaška destinacija, o jadu zabavljao svu Evropu i šire.
No, najvažnije je bilo klicati tada Montenegru po sistemu „Crna Gora nek je naška, pa neka je mafijaška.
Zato su godine od 2006. do 2020. upravo, pekićevski rečeno, „Godine, koje su pojeli skakavci“.
I kad smo već pomislili da je više dosta smijurije oko ruskog faktora, kao i napada na čestitog Milana Kneževića da je uz bratsku pomoć matuške Rusije spremao državni udar, prije neki dan je pokušan još jedan neuspješan, smiješan udar na još jednog takođe časnog čovjeka, na rektora UCG, Vladimira Božovića.
Pa su opet proradila „kobna otkrića“ i davno prevaziđena matrica kako je i rektor Božović, eto, bio upleten u rusku priču u Crnoj Gori, kako je čak lično on napisao scenario a Rusija ga zatim sprovela. Što bi se reklo: „Čudne laži, da je Bog ubije!“
Ali je u čitavoj toj novoj insinuaciji smiješno što njeni producenti misle da više iko u takve manipulacije uopšte i vjeruje, a poseban momenat je što je rektor Božović jedan od najčestitijih ljudi u Crnoj Gori, koji vodi naš Državni univerzitet kao dosad najagilniji i najbolji rektor u istoriji UCG.
Treba naglasiti da je na našem tlu vazda važilo pravilo da sve u kući zavisi od glave kuće, a poznato je da su za reizbor rektora Božovića svi digli ruku, kako profesorsko osoblje, tako i svi studenti, od čega nema veće pohvale u ovim turbulentnim vremenima. I to kad i nije tako baš mirno na drugim univerzitetima, a Univerzitet Crne Gore predstavlja mirnu oazu kreativnog iskoraka u prosvjetnom i naučnom pogledu, uz hiljadu i jednu aktivnost na umrežavanju UCG u domaće i međunarodne prosvjetne i naučne tokove.
Ali nekom je stalo, kad već nema nijedan pravi argument, malo da prozove neke viđene, zaista ugledne ljude u našoj zemlji, po sistemu „Brigo moja, pređi na drugoga“.
No, svi, koji žele da uključe alarme za spas Crne Gore, da je, evo, spašavaju u ljetnjem periodu od uglednog profesora univerziteta, Vladimira Božovića, samo ispadaju i samima sebi i drugima smiješni, a i sami znaju da sve to izmišljaju. Ali je kod nas vazda popularna narodna igra: zametanje tragova, kad ja, koji sam napravio hiljadu afera, upirem prstom u nekog drugog, u pokušaju da prikrijem bar dio svojih „dostignuća“ i skrenem pažnju u drugom smjeru.
Naša javnost dobro zna, pa nema potrebe da se to posebno ističe, ali je današnji UCG, zahvaljujući i rektoru Božoviću, jedna velika ne samo prosvjetna i naučna radionica, nego i primjer podizanja i rekonstrukcije više zgrada fakulteta u okviru Univerziteta, a iza svega tog afirmativnog, i redovnog ulaganja više miliona u obnovu univerzitetskih jedinica opet stoje: uvaženi rektor Božović, Senat i ostale službe, profesori i studenti.
Ali nekom je palo na um da prozove rektora na fonu Rusije, da se ukaže kako sad politički bivši i miropočivši moraju i dalje da spašavaju Crnu Goru, istu onu od koje su pravili oglednu Kolumbiju i Siciliju u srcu Evrope.
Vjerujem da se rektor Božović takvim pamfletima iz pera otpisanih samo nasmijao i nastavio sa svojim obimnim poslovima na Univerzitetu, ali je smiješno da se neko u Crnoj Gori „patriotski“ ponovo laća Rusa, tražeći strane agresore i domaće izdajnike. Pritom zabašurujući svoju ulogu u mračnoj prezentaciji naše zemlje od 2006. do 2020. dokad smo, umjesto pravne, imali privatnu državu kao primitivni obrazac malograđanske diktature 21. vijeka.
Vjerovalo se da su prošla nušićevska vremena upiranja prstom u „sumnjiva lica“ u cilju zamjene teza, ali oni, koji tapkaju u mjestu, žele da opet „spašavaju“ Montenegro od mrskih stranih i domaćih faktora, ne bi li opet zasjeli na tron. I montirali drugu fazu mafijaško-koruptivne Crne Gore, čijih dvadeset godina nezavisnosti su spremni da proslave sad uz gorde, časne grimase, sve u ime pravde, kao da građani naše države nijesu odavde.
I, na kraju, Crna Gora ide ka EU, ali je rektor Božović i sa svoje, personalne strane učinio sve da smo Državnim univerzitetom već odavno u Evropskoj uniji. A to bismo, ako ćemo pošteno, a moglo bi čak i tako – mogli javno priznati. I čestitati i našem Univerzitetu i rektoru na svim zalaganjima.
