Ono što dječija prava čini posebnim je drugačiji pristup u odnosu na odrasle, jer su djeca ranjiva kategorija društva. Kada se izvještava o slučajevima nasilja sa posebnim oprezom se mora izvagati da li je to u interesu djetata, pa tek onda da li je u interesu javnosti, smatra direktorica Dječijeg saveza Duska Sljivancanin.
„Vrlo je to klizav teren za sve profesionalce koji se time bave. Ono što je negdje apel iz ugla poštovanja dječijih prava, a i vodeći računa o svim etičkim i novinarskim kodeksima kao i nacionalnim zakonodavstvom i međunarodnim standardima, jeste da se suzdržimo od senzacionalizma, upravo vodeći računa o djetetu koje je u fokusu bez obzira da li je ono žrtva ili učinilac nekog djela ili nekog ponašanja“, kazala je Šljivančanin.
Ipak, često i samo pravosuđe objavljuje detaljne informacije o slučajevima nasilja nad maloljetnim licima.
Novinar Danilo Ajković objašnjava da je zadatak novinara da, čak i kada državne institucije objave takve informacije, oni procijene šta je važno da građani znaju.
„Mi posebno štitimo žrtvu time što skrivamo sve podatke o osumnjičenom. Znači, jako je važno, da ne kažemo u kojoj je opštini ili u kojem naselju se desio zločin, da ne otkrivamo ime i prezime osumnjičenog, jer ukoliko tako nešto kažemo a znamo da najčešće su nasilnici iz najbližeg okruženja žrtve, onda smo posredno otkrili i samu žrtvu koja može i cijeli život, a posebno tokom školovanja da bude stigmatizovana. Onda mediji nisu ispunili svoju svrhu, naprotiv, napravili su nepopravljivu štetu….“, smatra Ajković.
U takvim slučajevima, kaže Šljivančanin, važna je uloga Agencije za elektronske medije koja se često oslanja na zakonska ovlašćenja koja su štura i sklona tumačenju. Zato je prijeko potrebna edukacija novinara.
„Ako budemo znali kako svojim tekstom, svojim izvještavanjem, jureći senzacionalizam ili neki klik, utičemo na neko djetinjstvo, onda ćemo sigurna sam i suzdržavati od istog, odnosno mjeriti, da li je to u najboljem interesu konkretnog djetata ili sve djece. Veoma je važno izvještavati o ovim temama, ali na nivou pojave, a ne u konkretnim primjerima, jer oni ničemu ne doprinose i ničemu ne pomažu“, istakal je Šljivančanin.
Ajković naglašava da, osim novinarskog, postoji i ljudski poriv da se otkrije da je neko počinio takvo krivično djelo – upozorava šta dovodi do grešaka.
„Brz protok informacija, informacije na portalima, saopštenja državnih organa, to prolazi kroz mnogo manju kontrolu, brže se objavljuje, i onda, dovoljno je nekada i jedna pogrešna rečenica da se objavi i da napravi štetu“, kazao je Ajković.
U Crnoj Gori bi trebalo da postoji jedinstveno, samoregulatorno tijelo koje bi pratilo objavljene sadržaje, pravilo analize i davalo obavezujuće smjernice za sve novinare. Ukoliko dođe do kršenja novinarskog kodeksa, zakona i dječijih prava, porodice maloljetnih lica pravdu mogu tražiti pred nadležnim organima kao što su Agencija za elektronske medije, sudovi i Zaštitnik ljudskih prava i sloboda, zaključili su sagovornici Gradske.
