Piše: Dragan Koprivica
Da se Crna Gora vraća svojim korijenima i čojstvu Marka Miljanova – da drugog treba sačuvati od sebe, pri čemu je čojstvo i veće od junaštva, to su juče časno dokazali Andrija Mandić i Milan Knežević. Upravo onda kad su realno mogli izraziti svoj opravdani revolt zbog Golgote koju su prošli, uz najavu tužbi protiv svih koji su režirali tzv. državni udar, i život zagorčali svim “teroristima” tokom ovih godina.
Umjesto svega toga, i Knežević i Mandić su na opasnu farsu stavili tačku i uzdigli se iznad prolaznosti stvari.
Pravosnažnom odlukom Apelacionog suda, koji je potvrdio presudu Višeg suda u Podgorici, čime je odbijena žalba Specijalnog državnog tužilaštva, dokazano je i to da u našim sudovima sjedi i veliki broj časnih i odgovornih ljudi, kojima je istina najpreča, a ne stan za bagatelu, kako se to radilo za vrijeme bivšeg režima.
Apelacioni sud je istakao čak banalnu činjenicu da u čitavom sudskom postupku nijedno pripisano krivično djelo nije dokazano!
Time je simptomatično tvrdoglavo postupanje Specijalnog državnog tužilaštva kroz prethodnu žalbu da dvojica lidera, i svi ostali u ovom pravnom galimatijasu, ipak budu osuđeni, doživjelo potpuni fijasko pred građanima Crne Gore.
Tako je SDT na kraju, prvo od Višeg suda u Podgorici, a sada i Specijalnog državnog tužilaštva, doživjelo dvostruki klasičan nokaut, čime je na čitavu ovu opasnu farsu, u zloj namjeri da bude pravosnažna, stavljena tačka. A da li se SDT deklarisalo i kao relikt bivšeg režima, o tome neka građani prosude.
Uglavnom, čitava opasna pravnička farsa po živote Mandića, Kneževića i svih ostalih, ranije tipovanih od unajmljenih sudija, ovim je završena, što je prvenstveno dobro za pravnu državu Crnu Goru pred njenim građanima. Ali i pred međunarodnom javnošću, da ne bismo i dalje bili smiješni pred Evropom, u koju valjda hrlimo.
Ovim je, u odnosu na posljednja događanja, u znaku žestokog posrnuća crnogorskog sudstva (zbog deficita nanogica, pa ih za jedne prvo nema, pa ih za druge sad ima, a valjda i fale baterije od jednog i po volta) najzad ispisana i jedna svijetla stranica, koja vraća vjeru u pravnu državu Crnu Goru i njeno sudstvo.
A i bilo je vrijeme da se ne brukamo pred svijetom i vijekom montiranim procesima u duhu filmova Živka Nikolića. Mada bi bilo interesantno saznati koji su to režimski scenaristi prije više godina sklepali scenario o “državnom udaru”, kojima bi trebalo platiti ljetovanje na jezeru Gazivode, gdje bi mogli u avgustu roniti za tobož bačenim puškama i bombama naših “terorista”.
Bitno je reći i da je tekst scenarija tih zlonamjernika, koji su se opasno poigravali sudbinama ljudi za račun bivšeg režima, u stvari, klasičan plagijat tzv. bombaške afere, montiranog sudskog procesa protiv zavjerenika, navodnih atentatora na knjaza Nikolu Petrovića 1907. godine, pa bi knjaz sad imao puno pravo da uturi žalbu za plagiranje, i pozove se na svoja autorska prava.
A u ovovremenom “državnom udaru” ulogu knjaza je imao Đukanović, kojeg su “teroristi” planirali (a ovo je tek pravi biser čitavog scenarija!) da mudro pozovu da ljudski svrne do u Skupštinu Crne Gore, da ga tamo uzgred, uz kafu i rakiju, i uhapse. Pa da čovjek zna šta ga čeka.
Dakle, jedna opasna djetinjasta priča, koja je mogla i kobno da se završi po živote mnogih, i osramoti pravnu državu Crnu Goru, završena je sad pravedno. Bog i narod sve su vidjeli, i sve je okončano pošteno, ali uz brojne traume.
Ali su Knežević i Mandić, kao ljudi dobre namjere, kojima su pravda i mir u ovoj zemlji najpreči, gospodski cijelu storiju završili oprostom.
Tako je još jednom dokazano da je Crna Gora zemlja čuda – da se ne mora na zlo odgovarati zlom, nego dobrom, što je dodatni znak da za ovaj narod ima nade. I da maskirna mržnja, u funkciji bivšeg režima za izazivanja podjela, iza čega su stajale brojne pljačke Crne Gore, postaje demode. Kao i njeni propagatori, koji svečano odlaze na smetlište istorije, gdje mogu natenane da se svađaju bar sami sa sobom.
