<\/p>\n\n\n\n
Pi\u0161e: Programski direktor Centra za gra\u0111ansko obrazovanje (CGO) Petar \u0110ukanovi\u0107<\/strong><\/p>\n\n\n\n Skup\u0161tina bi morala biti u\u010dionica demokratije, onaj prostor u kojem se neslaganja rje\u0161avaju argumentima, a ne diskvalifikacijom sagovornika. U demokratskim dru\u0161tvima, politi\u010dke razlike vode ka kvalitetnijim rje\u0161enjima za op\u0161te dobro, a ne ka prizemnim li\u010dnim obra\u010dunima. \u010cak i kada nema saglasnosti, mora postojati minimum odgovornosti u na\u010dinu na koji se te razlike artikuli\u0161u. U suprotnom, normalizuju se obrasci suprotni osnovnim principima politi\u010dke etike i za\u0161tite privatnosti, \u0161to samo uru\u0161ava povjerenje gra\u0111ana i gra\u0111anki u institucije, jer sugeri\u0161e da je politi\u010dki proces arena li\u010dnih i partikularnih interesa, a ne javnog dobra.<\/p>\n\n\n\n Indikativno je i da se lo\u0161e komunikacione prakse brzo \u201cprimaju\u201d. Vi\u0161e taj pristup nije rezervisan samo za aktere koji su i ranije bili skloni prizemnom i konfliktom vo\u0111enom diskursu, ve\u0107 ga sve \u010de\u0161\u0107e preuzimaju i oni koji se predstavljaju kao gra\u0111anski i proevropski. Time se bri\u0161u razlike u politi\u010dkom pona\u0161anju, a standardi komunikacije se sni\u017eavaju na zajedni\u010dki minimum, \u0161to dodatno ubrzava eroziju politi\u010dke kulture.<\/p>\n\n\n\n Posljednji paradoks smo nedavno vidjeli kroz rasprave koje se odnose na za\u0161titu privatnosti, uklju\u010duju\u0107i i one o izmjenama Zakona o ANB-u. Dok se na normativnom nivou upozorava na rizike prekomjernog zadiranja u privatni \u017eivot gra\u0111ana, u politi\u010dkoj praksi istovremeno oni koji su to kritikovali poku\u0161avaju uspostaviti obrasce koji po\u010divaju na istom principu – izno\u0161enju li\u010dnih podataka, insinuacijama i javnoj diskreditaciji. Taj raskorak izme\u0111u onoga \u0161to se zagovara i onoga \u0161to se praktikuje ne samo da slabi uvjerljivost politi\u010dkih aktera, ve\u0107 i relativizuje ljudskoprava\u0161ke standarde koje bi zaista trebalo \u0161tititi.<\/p>\n\n\n\n Sli\u010dna kontradikcija postoji i u odnosu prema nasilju. Iako se ono javno osu\u0111uje, politi\u010dka komunikacija \u010desto afirmi\u0161e agresivne obrasce pona\u0161anja. Kao vidljiv dru\u0161tveni model, politi\u010dke strukture time direktno i doprinose \u0161irenju takvih obrazaca.<\/p>\n\n\n\n Pad kvaliteta politi\u010dke komunikacije nije izolovan problem politike, ve\u0107 ogledalo \u0161ireg dru\u0161tvenog stanja. Kada se konfliktan, li\u010dni i agresivan na\u010din komunikacije normalizuje u politici, on se neminovno preliva i na dru\u0161tvo. Slabi se kapacitet za dijalog, kompromis i racionalno odlu\u010divanje, dok ja\u010daju podjele i nepovjerenje.<\/p>\n\n\n\n Dru\u0161tvo koje prihvati ovakav model komunikacije postepeno gubi temelje demokratskog \u017eivota. Zato obnova politi\u010dke kulture – zasnovane na argumentima, odgovornosti i me\u0111usobnom po\u0161tovanju – nije pitanje izbora, ve\u0107 preduslov stabilnog i funkcionalnog demokratskog sistema. Jer bez kulture dijaloga, demokratija ne slabi postepeno, ona se prazni iznutra.<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Nivo politi\u010dke komunikacije u Crnoj Gori ve\u0107 du\u017ee vrijeme bilje\u017ei ozbiljan pad standarda. Iako je to najvidljivije u Skup\u0161tini, problem je mnogo \u0161iri – prisutan je u javnim nastupima, medijima i na dru\u0161tvenim mre\u017eama. Umjesto argumentovanog dijaloga, dominiraju li\u010dni napadi, etiketiranje i osporavanje kredibiliteta, dok podizanje tenzija postaje gotovo osnovni metod politi\u010dkog djelovanja.<\/p>","protected":false},"author":14,"featured_media":945030,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"footnotes":"","jetpack_publicize_message":"","jetpack_publicize_feature_enabled":true,"jetpack_social_post_already_shared":true,"jetpack_social_options":{"image_generator_settings":{"template":"highway","default_image_id":0,"font":"","enabled":false},"version":2}},"categories":[7],"tags":[12523,15714,28910],"naslovna":[],"class_list":["post-945029","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-politika","tag-kurs","tag-petar-djukanovic","tag-politilcari"],"acf":[],"jetpack_publicize_connections":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/gradski.me\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/945029","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/gradski.me\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/gradski.me\/en\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/gradski.me\/en\/wp-json\/wp\/v2\/users\/14"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/gradski.me\/en\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=945029"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/gradski.me\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/945029\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":945031,"href":"https:\/\/gradski.me\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/945029\/revisions\/945031"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/gradski.me\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media\/945030"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/gradski.me\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=945029"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/gradski.me\/en\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=945029"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/gradski.me\/en\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=945029"},{"taxonomy":"naslovna","embeddable":true,"href":"https:\/\/gradski.me\/en\/wp-json\/wp\/v2\/naslovna?post=945029"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}