„Ima specifičnosti jer ima ikavizama. Ono što karakteriše podgorički govor i sve jugoistične govore jeste da imamo refleksiju JATA – dugo i kratko – IJE i JE, ali u Podgorici imamo u dijelu kod muslimanskog življa do dugo I koje se nije toliko rasprostranilo, nema ga u previše izraza, ali ipak postoji“, kaže lektorka, Julka Pejović.
Podgoricu su i prije oslobođenja od osmanske okupacije, počeli da naseljavaju građani Lješanske nahije, Bratonožića, Bjelopavlića i Kuča, podsjeća Pejović. Njihovi akcenti i način na koji su se izražavali, vremenom su postali dio podgoričkog govora.
“Tu je normalno da je došlo do miješanja svih tih govora, i da je Podgorica na taj način stvarala svoj govor. Naravno, i prije toga, pravoslavno stanovništvo se karakterisalo po svom govoru, a muslimansko po svom, ali su živjeli zajedno, bili su upućeni jedni na druge, savršeno su se razumjeli. Imali su istu osnovu jezika, ali su se te razlike osjećale. Poprimali su jedni od drugih – leksiku, način govora, intonaciju”, istakla je lektorka.
Podgoričani su, ističe, nepravedno na meti kritika zbog nepravilne upotrebe padeža.
“Nije to samo za Podgoricu, nego i za ostale govore u Crnoj Gori – miješanje akuzativa i lokativa. To je toliko učestalo”, rekla nam je Pejović.
U Podgorici se vjekovima njeguje karakterističan smisao za humor koji čini da se način na koji govore Podgoričani lako prepozna i izdvaja u odnosu na ostali dio Crne Gore, zaključila je Pejović.
