Ćuković: Sloboda za Pekića nije bila trenutno osjećanje stanja, nego trajno osjećanje cilja

Sve nedaće i svako odsustvo života na Balkanu, a naročito na tlu bivše Jugoslavije, smatrao je mogućim i učestalim upravo zbog odsustva demokratije, one suštinske, a ne nekakvog istorijskog ili pak geografskog prokletstva koje se u laičkoj i stručnoj javnosti najčešće u proteklom vijeku potezalo kao argument, poručeno sa sesije u Kući Pekića.

U Kreativnom habu Kuća Pekića (rezidencijalnom centru za književnike i druge umjetnike) u Šavniku, juče je u okviru manifestacije “Pisac i zavičaj”, održan okrugli sto na temu “Etički i poetički profil u djelima Borislava Pekića“. 

Panelisti književne sesije dr Radoje Femić, mr Marijana Zečević i mr Aleksandar Ćuković govorili su o univerzalnosti Pekićevih djela, sa akcentom na njegove slike o građanskoj klasi kroz motive posjedništva u romanu „Hodočašće Arsenija Njegovana“.

Razgovarali su i o cijelom procesu razvitka civilizacije koja je bila zasnovana na zlu i ekstremnim metodama i spravama za mučenje, te pitanjima o dehumanizaciji, moralu, zlu, satanizovanju svijesti, čovjeku, istoriji, umjetnosti, ubistvu, totalitarizmu onih koji su uživali glas okrutnih i efikasnih zavojevača, nacističkoj praksi i smrti u romanu „Kako upokojiti vampira“. 

Bilo je riječi i o piščevom doživljaju demokratije kroz cjelokupan opus, a koju je on sagledavao kao slobodu i cilj kome konstantno treba težiti. 

Uz Pekićeve citate koje je interpretirao glumac Slobodan Marunović, moderatorka književne sesije Slavojka Marojević u uvodu se osvrnula na Pekićeva pisama „Korespondencija kao život, Prepiska sa prijateljima (1965-1986)“. 

Ta pisma, kao i cjelokupni opus Pekića, kako je kazala Marojević, govore o tome da su život i literatura povezani u čvrst koordinatni sistem i da sadrže opšta mjesta, tj. univerzalne motive. Završavajući pisanje pisama iz tuđine, Pekić je početkom devedesetih izložio i jedno posebno razumijevanje tuđine, svog mjesta u svijetu i svoje sposobnosti da se na svijet, kakav god on bio, navikne.

Uz Pekićeve citate koje je interpretirao glumac Slobodan Marunović, moderatorka književne sesije Slavojka Marojević u uvodu se osvrnula na Pekićeva pisama „Korespondencija kao život, Prepiska sa prijateljima (1965-1986)“. 

Ta pisma, kao i cjelokupni opus Pekića, kako je kazala Marojević, govore o tome da su život i literatura povezani u čvrst koordinatni sistem i da sadrže opšta mjesta, tj. univerzalne motive. Završavajući pisanje pisama iz tuđine, Pekić je početkom devedesetih izložio i jedno posebno razumijevanje tuđine, svog mjesta u svijetu i svoje sposobnosti da se na svijet, kakav god on bio, navikne.

Ostavite komentar

0 Komentari
Inline Feedbacks
View all comments